یکی از مسائلی که در کشور با آن مواجه هستیم تلف شدن حیوانات در اثر برخورد با وسایل نقلیه در جاده ها است.
در حالی که در گوشه و کنار جهان خبر از طرحهای حفاظت از محیطزیست به خصوص حفاظت از گونه های حیات وحش است، در کشور ما نه تنها خبری از این طرحها نیست بلکه شاهد تلف شدن گونه های حیات وحش نیز هستیم . عکس زیر لاشه ی یوز پلنگیست که سال پیش در اثر تصادف کشته شده بود:
در رابطه با این موضوع توجه شما را به خبری با عنوان((کمک به عبور قوچها از بزرگراه)) که در مجله ی شکار و طبیعت آمده بود جلب می کنم:
برای عبور قوچها از بزرگراه آریزونا جهت ایجاد حس امنیت در آنها پلهای هوایی احداث می شوند .همکاری و تعاون بین آژانسهای فدرال و دولتی همیشه موجب ابتکاراتی برای حفاظت از قوچهای شاخ بزرگ در ناحیه شمال غرب آریزونا شده است وقتی چندسال پیش تصمیم گرفته شد که در یک محدوده بزرگراهی را به یک چهاربانده تبدیل کنند .بحث تاثیر این کار بر گله قوچهایی که از منطقه عبور می کنند پیش آمد.پراکنده شدن گله قوچها در اثر تغییرات مسیر عبور آنها همیشه موجب رنج و اختلال در قابلیت زیست ژنتیکی آنها می شود .در نتیجه بیلوژیستها سعی کردند راه چاره ای پیدا کنند تا گله قوچهابه علت احداث این بزرگراه از یکدیگر جدا نشوند و از نظر ژنتیکی آسیب نبینند .قبلا برای احداث محل عبور در زیرگذر جهت امنیت عبور گوزنها اقدام شده بود ولی تحقیقات نشان داد که قوچها تمایلی برای عبور از زیرگذر نشان نمی دهند.در سال 2004 موسسه تحقیقاتی حیات وحش با استفاده از قلاده تله متر حرکات این قوچها را مورد مطالعه قرار داد و متوجه شد که آنها تمایل به عبور از ارتفاع معینی در بزرگراه دارند و در زیرگذرها احساس امنیت نمی کنند چون حس می کنند احتمال حمله به آنها بیشتر می شود .نمونه ای از این روگذرها را در عکس زیر مشاهده می کنید:
بیلوژیستها این موضوع را به سازمان گزارش دادند و تله مترها نیز این موضوع را ثابت کردند .در نتیجه برای قوچها 3 پل هوایی احداث شد تا از جداشدن و متلاشی شدن گله های آنها جلوگیری شود و بتوانند براحتی از نقطه هایی که توسط تله مترها معین شده بود عبور کنند.
یادی از سهراب سپهری:
((خانه ما همسايه صحرا بود. تمام روياهايم به بيابان راه داشت. پدر و عموهايم شكارچي بودند. همراه آنها به شكار مي رفتم.
بزرگتر كه شدم، عموي كوچك تيراندازي را به من ياد داد. اولين پرنده اي كه زدم يك سبز قبا بود. هرگز شكار خشنودم نكرد. اما شكار بود كه مرا پيش از سپيده دم به صحرا مي كشيد. و هواي صبح را ميان فكرهايم مي نشاند. در شكار بود كه ارگانيسم طبيعت را بي پرده ديدم. به پوست درخت دست كشيدم. در آب روان دست و رو شستم. در باد روان شدم. چه شوري براي تماشا داشتم.
اگر يك روز طلوع و غروب آفتاب را نمي ديدم گناهكار بودم. هواي تاريك و روشن مرا اهل مراقبه بار آورد. تماشاي مجهول را به من آموخت .زندگي من آرام مي گذشت. اتفاقي نمي افتاد. دگرگوني هاي من پنهاني بود. و دير آفتابي مي شد. با دوستان قديم - ياران دبيرستاني - به شكار مي رفتيم. آنقدر زود از خواب پا مي شديم كه سپيده دم را در آبادي هاي دور تجربه مي كرديم. ما فرزندان وسعت ها بوديم. سطوح بزرگ را مي ستوديم. در نفس فصل روان مي شديم.
شنزارها فروتني مي آموختند. جايي كه افق بود، نمي شد فروتن نبود. زير آفتاب سوزان مي رفتيم.
و حرمت خاك از كفش هاي ما جدايي نداشت........))
و اما وبلاگ من برای آشنایی پیشتر با منطقه ی منحصر به فرد ارسباران است . اما پیش تر برای آنانی است که از شکار لذت می برند و با این نکته که با رعایت قوانین و اصول طبیعت تعادل محیط را بر هم نزده و با همکاری با کادر محیط زیست در جهت احیای دوباره ارسباران و قره داغ بکوشند.
به امید آنکه باز هم در کوههای ارسباران قوچ , کل , کبک دری , شوکا ، قرقاول و ........... به خصوص گونه ی منحصر به فرد سیاه خروس را با جمعیتی کثیر مشاهده کنیم.
