گفتم بابا اینا چیه میگی ، منطقه ی ما سیاه خروس داره .
گفت سیاه خروس دیگه چیه نام قلعه است ، نام منطقه ی نمونه ی گردشگریه .
گفتم نخیر پرندهاي كه در ایران فقط در منطقه ی ما پیدا میشه . پرنده ای است که در جهان بومی منطقه ی ارسباران و چند منقطه ی دیگر.
اما وقتی این خبرو شنیدم که دیگه از این سیاه خروسها تعداد اندکی باقی مانده ، با خودم گفتم حالا اگه اینم مثل ببر مازندران و شیر ایرانی منقرض بشه دیگه برای حیات جانوری ارسباران چه چیزی باقی میمونه.
جام جم - سه شنبه 29 ارديبهشت 1388
تمامي زيستگاههاي سياهخروس در خارج از منطقه حفاظت شده ارسباران بشدت تخريب ميشود و نسل اين پرنده نادر در اكثر نقاط آن منقرض شده است.مسعود كارشناس محيط طبيعي اداره كل محيطزيست آذربايجان شرقي در گفتگو با خبرنگار ما با اعلام اين خبر گفت: تمامي زيستگاههاي سياهخروس آذربايجان شرقي، پرندهاي كه در فهرست قرمز IUCN قرار گرفته يعني در خطر انقراض است، حدود 32 هزار هكتار است كه متاسفانه 20 هزار هكتار از آن در خارج از منطقه حفاظت شده ارسباران واقع است.
وي تصريح كرد: تمامي زيستگاههاي مناطق آزاد واقع در غرب رودخانه ايل گنه چاي كه از مهمترين زيستگاههاي سياه خروس است، اكنون توسط اداره كل منابع طبيعي مديريت ميشود.
مسعود افزود: متاسفانه اين اداره با صدور پروانه چرا براي دامهاي عشاير باعث به خطر انداختن نسل اين پرنده نادر شده، به طوريكه تعداد دام در اين مناطق هيچگونه تناسبي با ظرفيت مرتع ندارد.
اين كارشناس ادامه داد: مناطق جنگلي ارسباران 170 هزار هكتار است كه حدود 84 هزار هكتار از اين مناطق به عنوان مناطق حفاظت شده توسط اداره كل محيطزيست استان حفاظت ميشود و بقيه تحت مديريت اداره كل منابع طبيعي است.
وي افزود: جلوگيري از انقراض گونههاي نادر بدون همكاري ادارات محيط زيست و منابع طبيعي امكان پذير نيست. چرا كه در زيستگاههايي كه به عنوان مناطق آزاد و توسط اداره كل منابع طبيعي مديريت ميشوند صرفا گونههاي جنگلي مديريت شده و اداره منابع طبيعي هيچگونه مسووليتي در قبال گونههاي جانوري ندارد.مسعود ادامه داد: گونه نادر سياهخروس كه جزو گونههاي در معرض خطر اروپا اعلام شده در منطقه قفقاز (كشورهاي ايران روسيه گرجستان تركيه جمهوري آذربايجان و ارمنستان) زندگي ميكند و در كشور ما تعداد آن فقط 400 تا 450 برآورد شده است.
یادی از سهراب سپهری:
((خانه ما همسايه صحرا بود. تمام روياهايم به بيابان راه داشت. پدر و عموهايم شكارچي بودند. همراه آنها به شكار مي رفتم.
بزرگتر كه شدم، عموي كوچك تيراندازي را به من ياد داد. اولين پرنده اي كه زدم يك سبز قبا بود. هرگز شكار خشنودم نكرد. اما شكار بود كه مرا پيش از سپيده دم به صحرا مي كشيد. و هواي صبح را ميان فكرهايم مي نشاند. در شكار بود كه ارگانيسم طبيعت را بي پرده ديدم. به پوست درخت دست كشيدم. در آب روان دست و رو شستم. در باد روان شدم. چه شوري براي تماشا داشتم.
اگر يك روز طلوع و غروب آفتاب را نمي ديدم گناهكار بودم. هواي تاريك و روشن مرا اهل مراقبه بار آورد. تماشاي مجهول را به من آموخت .زندگي من آرام مي گذشت. اتفاقي نمي افتاد. دگرگوني هاي من پنهاني بود. و دير آفتابي مي شد. با دوستان قديم - ياران دبيرستاني - به شكار مي رفتيم. آنقدر زود از خواب پا مي شديم كه سپيده دم را در آبادي هاي دور تجربه مي كرديم. ما فرزندان وسعت ها بوديم. سطوح بزرگ را مي ستوديم. در نفس فصل روان مي شديم.
شنزارها فروتني مي آموختند. جايي كه افق بود، نمي شد فروتن نبود. زير آفتاب سوزان مي رفتيم.
و حرمت خاك از كفش هاي ما جدايي نداشت........))
و اما وبلاگ من برای آشنایی پیشتر با منطقه ی منحصر به فرد ارسباران است . اما پیش تر برای آنانی است که از شکار لذت می برند و با این نکته که با رعایت قوانین و اصول طبیعت تعادل محیط را بر هم نزده و با همکاری با کادر محیط زیست در جهت احیای دوباره ارسباران و قره داغ بکوشند.
به امید آنکه باز هم در کوههای ارسباران قوچ , کل , کبک دری , شوکا ، قرقاول و ........... به خصوص گونه ی منحصر به فرد سیاه خروس را با جمعیتی کثیر مشاهده کنیم.
