این هم خبر تازه که واقعا برای قره داغی ها تاسف برانگیزه وای بر این شکارچی هایی هیچ رحمی به حیات وحش ندارند واز حیواناتی که به مناطق دیگه پناهنده میشن با تیر و تفنگ استقبال می کنند. آره الان وقت جفت گیری کل و بز های منطقه است که به زبان ما یعنی وقت کلوز ، جنس نر در این موقع هیچ چیز رو نمی بینه نه اینکه نبینه چشماش به اندازه ای قرمز میشه که به مناطق دیگه مهاجرت میکنه و شکارش خیلی آسون میشه . آیا انصافه که آدم یک انسان ضعیف رو بزنه یاد شعر پوریای ولی می افتم که می فرماید :
مردی نبود فتاده را پای زدن گر دست فتاده گیری مردی
بله آقایی که شکارچی هستی اگه لیاقت داری برو مجوز بگیر و زحمت بکش ، عرق بریز تا به شکاری که دلت می خواد برسی .
کوه شیور که روزی جولانگاه کل و بز و قوچ ومیش بود ، اما حال که شیور کمتر روی این حیوانات روبه خود دیده ، روزهای پیشین مهمان پذیر چند تا از کل وبز هایی بود که برای گردش به این مناطق آمده بودند اما با بی مهری اهالی روستای زند آباد مواجه شدند . در بیش تر خانه های این روستا تفنگ های غیر مجاز وجود داره که با یکی از همین تفنگ ها یکی از کل های بخت برگشته رو کشتند و دیگری رو زخمی کردند ، که این یکی هم به یکی از باغهای روستای ارپیزان(یخفروزان) پناهنده شد که اونهم با بی مهری سگ های باغ یکی از اهالی کشته میشه . حالا ببینیم وظیفه محیط زیست در این قبال چیست ؟ در مجله شکار صفحه 6 مجازات تخریب کنندگان محیط زیست نوشته شده : هرکس مرتکب شکار و صید جانوران وحشی عادی (یعنی جانورانی که در معرض انقراض نیستند)شود ، به جزای نقدی از 100 هزار تا یک میلییون ریال با حبس از یک ماه تا 6ماه محکوم میشوند . اگر محیط بانان دقت بیش تری از خود نشان دهند و خاطیا نی از این قبیل هم مجازات بشن دیگه چنین فاجعه هایی کمتر به وجود میاد .
رمه ی کل وبز :
عکسی از شکار کل :
یادی از سهراب سپهری:
((خانه ما همسايه صحرا بود. تمام روياهايم به بيابان راه داشت. پدر و عموهايم شكارچي بودند. همراه آنها به شكار مي رفتم.
بزرگتر كه شدم، عموي كوچك تيراندازي را به من ياد داد. اولين پرنده اي كه زدم يك سبز قبا بود. هرگز شكار خشنودم نكرد. اما شكار بود كه مرا پيش از سپيده دم به صحرا مي كشيد. و هواي صبح را ميان فكرهايم مي نشاند. در شكار بود كه ارگانيسم طبيعت را بي پرده ديدم. به پوست درخت دست كشيدم. در آب روان دست و رو شستم. در باد روان شدم. چه شوري براي تماشا داشتم.
اگر يك روز طلوع و غروب آفتاب را نمي ديدم گناهكار بودم. هواي تاريك و روشن مرا اهل مراقبه بار آورد. تماشاي مجهول را به من آموخت .زندگي من آرام مي گذشت. اتفاقي نمي افتاد. دگرگوني هاي من پنهاني بود. و دير آفتابي مي شد. با دوستان قديم - ياران دبيرستاني - به شكار مي رفتيم. آنقدر زود از خواب پا مي شديم كه سپيده دم را در آبادي هاي دور تجربه مي كرديم. ما فرزندان وسعت ها بوديم. سطوح بزرگ را مي ستوديم. در نفس فصل روان مي شديم.
شنزارها فروتني مي آموختند. جايي كه افق بود، نمي شد فروتن نبود. زير آفتاب سوزان مي رفتيم.
و حرمت خاك از كفش هاي ما جدايي نداشت........))
و اما وبلاگ من برای آشنایی پیشتر با منطقه ی منحصر به فرد ارسباران است . اما پیش تر برای آنانی است که از شکار لذت می برند و با این نکته که با رعایت قوانین و اصول طبیعت تعادل محیط را بر هم نزده و با همکاری با کادر محیط زیست در جهت احیای دوباره ارسباران و قره داغ بکوشند.
به امید آنکه باز هم در کوههای ارسباران قوچ , کل , کبک دری , شوکا ، قرقاول و ........... به خصوص گونه ی منحصر به فرد سیاه خروس را با جمعیتی کثیر مشاهده کنیم.
